De performancekunst van Robert Pennekamp draait om aanwezigheid, herhaling en het falen van betekenis. In zijn performances wordt het lichaam geen expressief instrument, maar een middel dat wordt ingezet totdat het zijn vanzelfsprekendheid verliest. Handelingen lijken doelgericht, maar leiden nergens heen. Wat overblijft is een situatie die zich blijft herhalen zonder belofte van afronding.
Pennekamp gebruikt performancekunst om te onderzoeken hoe overtuigingen, systemen en rituelen standhouden wanneer ze letterlijk worden uitgevoerd. Door handelingen te vertragen, te overdrijven of eindeloos te herhalen, legt hij de leegte bloot achter vanzelfsprekende structuren.
Het lichaam als drager van spanning
In de performancekunst van Robert Pennekamp staat het lichaam centraal, maar nooit als persoonlijk of psychologisch portret. Het lichaam functioneert als materiaal: kwetsbaar, volhardend en onderworpen aan regels die vaak arbitrair lijken. Vermoeidheid, falen en uithoudingsvermogen zijn zichtbaar, maar worden niet dramatisch ingezet.
De performances zijn vaak minimalistisch van vorm en grotesk in effect. Kleine gebaren krijgen een buitensporige lading door duur en herhaling. De toeschouwer wordt geconfronteerd met zijn eigen verwachting: wanneer gebeurt er iets? En waarom moet dit doorgaan?
Tussen handelen en tonen
Pennekamps performancekunst beweegt zich tussen actie en stilstand. De performer handelt, maar zonder narratief doel. Het tonen van de handeling is belangrijker dan het resultaat. Hierdoor ontstaat een ongemakkelijke nabijheid: de toeschouwer kijkt niet naar een voorstelling, maar naar een situatie die zich blijft voordoen.
Deze performances ontregelen de traditionele verhouding tussen maker, werk en publiek. De grens tussen observeren en deelnemen vervaagt, zonder dat participatie expliciet wordt afgedwongen.
Relatie tot installatie en conceptuele kunst
De performancekunst van Robert Pennekamp staat niet op zichzelf. Ze is nauw verbonden met zijn installatiekunst en conceptuele kunst. Performances laten sporen na in de ruimte, worden gedocumenteerd of bestaan verder als idee. Soms fungeert een installatie als kader voor de performance; soms blijft alleen de handeling bestaan.
In alle gevallen staat niet de expressie centraal, maar de vraag wat er gebeurt wanneer een handeling serieus wordt genomen tot het punt waarop ze haar betekenis verliest.
zie ook de playlist met performances en songs youtube, klik hieronder:
